افعال کمکی یا معین (auxiliary verbs) معمولاً قبل از یک فعل دیگر (فعل اصلی) در جمله قرار میگیرند و کارشان کمک به فعل اصلی جمله در تشکیل عبارات فعلی میباشد.
افعال کمکی را میتوان به دو دسته تقسیم نمود:
|
افعال کمکی اصلی |
be, have, do |
|
افعال کمکی وجهی |
|
must ought to used to |
shall should |
may might |
can could |
will would | |
ویژگیهای افعال کمکی
الف) افعال کمکی اصلی
حالت سوم شخص مفرد (-s form)، گذشته ساده و اسم مفعول (قسمت سوم فعل) آنها نامنظم (بی قاعده) است:
| past participle |
past tense |
-s form |
be:
have:
do: |
|
been
had
done |
was / were
had
did |
is
has
does |
ب) افعال کمکی وجهی
1
- در حالت سوم شخص مفرد (بر خلاف افعال معمولی) -s نمیگیرند:
2- در جملات پرسشی و منفی، از فعل کمکی دیگری استفاده نمیکنند:
3- هیچگاه to بعد از آنها قرار نمیگیرد (به استثنای ought to و used to):
4- هیچگاه -ed یا -ing نمیگیرند:
musting, musted
5- هیچگاه با همدیگر به کار برده نمیشوند:
قابلیت های مختلف افعال کمکی
1- برای منفی کردن یک جمله کافی است پس از فعل کمکی، not اضافه کنید و یا از حالت مخفف آن استفاده کنید:
She will come → She will not (won't) come.
2- برای پرسشی کردن یک جمله، فعل کمکی را قبل از فاعل جمله قرار دهید:
She will come → Will she come?
3- گاهی میتوان فعل اصلی پس از فعل کمکی را حذف کرد به شرط آنکه معنی آن (با توجه به شرایط) واضح باشد: